تاکسی سیاه لندن ۲۰۲۷؛ نسل جدید با پول و رنگ جیلی
طبق گزارش‌های همزمان چند رسانه معتبر بریتانیایی از جمله Just Auto، Autocar و انجمن رسمی تولیدکنندگان و فروشندگان خودرو بریتانیا (SMMT) که در روزهای میانی سپتامبر ۲۰۲۶ منتشر شدند، شرکت لندن EV کامپانی (LEVC) رسماً از عرضه نسل بعدی تاکسی سیاه معروف لندن در نیمه دوم سال ۲۰۲۷ خبر داده است. این اعلامیه، که با انتشار چند اسکچ طراحی اولیه همراه بود، عملاً پایان مسیر مدل فعلی یعنی TX را رقم می‌زند؛ خط تولید همین مدل هم در همین ماه در کارخانه Ansty نزدیک کاونتری متوقف می‌شود تا جا برای برنامه جدید باز شود.
نکته‌ای که خیلی زود این خبر را از یک بیانیه شرکتی معمولی فراتر برد، گزارش Autocar بود: هنوز مشخص نیست خودروی جدید در همان کارخانه بریتانیایی مونتاژ شود یا به یکی از خطوط تولید جیلی در چین منتقل شود؛ نکته‌ای که خود LEVC هم آن را تکذیب نکرده است.
چرا این خبر برای صنعت خودرو مهم است
تاکسی سیاه لندن فقط یک وسیله نقلیه تجاری نیست؛ یکی از نمادهای بصری این شهر است، در کنار اتوبوس‌های دوطبقه و کیوسک‌های تلفن قرمز. از این زاویه، هر خبری درباره تغییر نسل آن، حتی برای مخاطبی که هیچ‌وقت پا به لندن نگذاشته، بار نمادین دارد.
اما زیر این لایه نمادین، یک داستان صنعتی جدی‌تر جریان دارد. جیلی از سال ۲۰۱۳ بیش از ۱ میلیارد پوند در توسعه LEVC سرمایه‌گذاری کرده است — رقمی که نشان می‌دهد این شرکت چینی، برخلاف تصور رایج بخشی از مصرف‌کنندگان که خودروسازان چینی را صرفاً کپی‌کار یا کم‌هزینه می‌دانند، حاضر است روی برندهای غربی با میراث تاریخی سرمایه‌گذاری بلندمدت بکند. همین الگو را پیش‌تر در همکاری‌های جیلی با کارخانه فورد در والنسیا و پروژه‌های مشترک با رنو در برزیل و کره دیده‌ایم؛ به نظر می‌رسد استراتژی جیلی، به جای ساختن همه‌چیز از صفر، تصاحب و احیای ظرفیت‌های صنعتی موجود در بازارهای هدف است.
چه چیزی تا الان مشخص شده و چه چیزی نه
طبق اطلاعیه رسمی LEVC، مدل جدید کاملاً از پایه طراحی می‌شود تا استانداردهای سخت‌گیرانه Metropolitan Conditions of Fitness — الزاماتی که سازمان حمل‌ونقل لندن (TfL) برای صدور مجوز تاکسی وضع کرده — را برآورده کند. مدل فعلی TX که از ۲۰۱۸ در بازار است، تا امروز بیش از دوازده هزار دستگاه در سراسر جهان فروخته و طبق ادعای شرکت، بیش از ۴۵۰ میلیون کیلوگرم دی‌اکسید کربن را از ورود به جو جلوگیری کرده و آلایندگی NOx ناوگان تاکسی لندن را ۶۰ درصد کاهش داده است.
اما فراتر از این تاریخ عرضه و چند خط کلی درباره فلسفه طراحی، جزئیات فنی — نوع پیشرانه (آیا همچنان رنج‌اکستندر خواهد بود یا کاملاً برقی؟)، برد، ظرفیت باتری، یا حتی نام تجاری نهایی — هنوز اعلام نشده است.
خب این عدم قطعیت درباره محل تولید را چطور باید خواند؟ به نظر من، فارغ از توضیحات رسمی، این‌که یک شرکت در آستانه توقف خط تولید فعلی‌اش هنوز نتوانسته محل تولید نسل بعدی را قطعی اعلام کند، بیشتر از آنکه نشانه یک برنامه‌ریزی نیمه‌کاره باشد، به‌احتمال زیاد بازتاب یک بده‌بستان اقتصادی واقعی بین حفظ برند «ساخت بریتانیا» (که برای بازار حساس تاکسی لندن ارزش نمادین دارد) و صرفه اقتصادی تولید در چین است. جیلی احتمالاً تا لحظه آخر این تصمیم را باز نگه می‌دارد تا بیشترین اهرم چانه‌زنی را با دولت بریتانیا و اتحادیه‌های کارگری کاونتری داشته باشد. به این تصمیم می‌توان از زاویه اقتصادی هم نگاه کرد: LEVC در سال ۲۰۲۵ زیان خالصی معادل ۵۴.۹ میلیون پوند ثبت کرده و هزینه‌های تولید در بریتانیا — به‌واسطه دستمزد و انرژی گران‌تر — به‌مراتب از چین بالاتر است؛ عاملی که به‌گفته Autocar می‌تواند انگیزه واقعی برای انتقال احتمالی تولید به کارخانه جیلی در چین باشد
تحلیل کارشناسی گیرپاژ
از منظر بازار قطعات و خدمات پس از فروش، نکته مهم برای مالکان فعلی TX این است که LEVC صراحتاً اعلام کرده شبکه پس از فروش و تامین قطعات برای مدل فعلی «به‌طور مستمر» ادامه خواهد داشت. این یعنی توقف تولید به معنای رها شدن ناوگان موجود نیست — الگویی که در صنعت خودرو، از جمله در ایران، بارها دیده‌ایم: توقف تولید یک مدل معمولاً چند سال با پشتیبانی قطعات همراه است تا فشار بر مالکان فعلی کم شود.
جیلی، همان نامی که در خیابان‌های ایران هم می‌بینیم
شاید در نگاه اول به نظر برسد خبر یک تاکسی لندنی هیچ ربطی به بازار خودروی ایران ندارد؛ اما اتفاقاً همین‌جاست که باید «این برای من در ایران یعنی چی؟» را از خودمان بپرسیم. جیلی، صاحب صددرصد LEVC، شرکتی نیست که فقط در چین و بریتانیا فعالیت کند. خانواده امگرند این برند — از جمله امگرند ۷، امگرند X۷ و نسخه‌های RV-7 — سال‌هاست در بازار ایران حضور دارند، چه در دوره‌های واردات و مونتاژ رسمی، چه امروز در بازار دست‌دوم که همچنان پرتقاضاست.
به بیان دیگر، همان شرکتی که پشت تاکسی‌های سیاه معروف لندن ایستاده، صاحب برندیه که برای بسیاری از خریداران ایرانی خودروی چینی، اسم آشنایی است. این هم‌پوشانی مالکیت نشان می‌دهد جیلی یک استراتژی جهانی چندلایه دارد: از یک سو با برندهای محلی و میراث‌دار مثل LEVC وارد بازارهای توسعه‌یافته می‌شود، از سوی دیگر با برند خودش (Geely/Emgrand) در بازارهایی مثل ایران رقابت مستقیم می‌کند.
محدودیت‌ها و ابهامات
• محل نهایی تولید نسل بعدی (بریتانیا یا چین) تا لحظه انتشار این مقاله رسماً اعلام نشده و صرفاً بر اساس گزارش تحلیلی Autocar مطرح شده است.
• مشخصات فنی پیشرانه، برد، و ظرفیت باتری مدل جدید هنوز منتشر نشده و تمام جزئیات موجود صرفاً درباره فلسفه طراحی و تاریخ عرضه است.
• ارقام کاهش آلایندگی و صرفه‌جویی سوخت مستقیماً از اعلامیه رسمی LEVC نقل شده و امکان راستی‌آزمایی مستقل آن‌ها برای گیرپاژ در زمان نگارش این مطلب فراهم نبوده است.
• نام تجاری نهایی مدل جدید (آیا همچنان TX نامیده می‌شود یا نام جدیدی می‌گیرد) هنوز اعلام نشده است.
پرسش و پاسخ
نسل جدید تاکسی سیاه لندن دقیقاً چه زمانی عرضه می‌شود؟
طبق اعلام رسمی LEVC، عرضه نسل بعدی تاکسی سیاه لندن به بازار بریتانیا در نیمه دوم سال ۲۰۲۷ برنامه‌ریزی شده است؛ تولید مدل فعلی TX هم در سپتامبر ۲۰۲۶ به پایان می‌رسد.
آیا تولید تاکسی جدید لندن به چین منتقل می‌شود؟
هنوز مشخص نیست. طبق گزارش Autocar احتمال دارد تولید به کارخانه جیلی در ییوو چین منتقل شود، اما LEVC هنوز محل نهایی تولید را رسماً اعلام نکرده است.
جیلی چقدر روی LEVC سرمایه‌گذاری کرده است؟
گروه جیلی از سال ۲۰۱۳ بیش از ۱ میلیارد پوند در توسعه LEVC و تاکسی‌های سیاه لندن سرمایه‌گذاری کرده است.
این خبر چه ارتباطی به بازار خودروی ایران دارد؟
LEVC صددرصد متعلق به جیلی است، همان شرکتی که مالک برند امگرند نیز هست — برندی که سال‌هاست در بازار ایران (به‌ویژه مدل‌های امگرند ۷، X۷ و RV-7) شناخته‌شده و پرکاربرد است.